آذر ۱۵م, ۱۳۸۷
بی تو اول و آخر کجاست؟
واژهها را نفرین میکنم
و آه میکشم
در آینهی مهآلود
پر از تو میشوم
بی چتر
۲ comments See also in
آشفتگى ها
آذر ۱۵م, ۱۳۸۷
هنوز هم ایستاده ام …
میدانی هنوز ایستاده ام؟
میدانی هنوز با هوایت خوشم؟
میدانی هنوز راهم را تقسیم نکرده ام؟
میدانی صدایت هنوز جاریست؟
میدانی هنوز پیدایم نکرده اند؟
میدانی هنوز خوشی هایم پیوند دارند؟
میدانی یک مهربان دو چراغ داد!
میدانی میخواهم هر دو را در آن شب، تنها برای تو روشن کنم!
میدانی میخواهم تمام نشانه ها را کنار هم بپذیرم؟
میدانم که خوب میدانی، تردیدم تنها یقینیست برای تو !
۱ comments See also in
آشفتگى ها
آبان ۶م, ۱۳۸۷
خسته
خستهام
مثل سربازهایى که تنبیه شدن…
اینکه بدون کفش باید رژه برن.
و ” حتماً ” هم
صداى گامهاشون تا اتاق ژنرال برسه !
۱ comments See also in
سربازخونه
آبان ۶م, ۱۳۸۷
خدایى
فاک به تمام رئیس جمهورهایى که توى این بیست و اندى سال دیدم و ندیدم !
چند صد جین سرباز تخمی هم روش…
بالاخره خودم باید برم خدایى رو یادش بدم.
comments See also in
آشفتگى ها
آبان ۲م, ۱۳۸۷
ناخودآگاه
توى خواب هم با اومدنت خبردار واى میسم ، که نکنه زیر غرورت له بشم
۴ comments See also in
آشفتگى ها
مهر ۲۸م, ۱۳۸۷
کابوس
ژنرال از کشته شدن هیچ وقت نترسید
ولى تا اون روز ، هرشب کابوس خودکشى ِ خودش رو میدید …
comments See also in
آشفتگى ها
مهر ۲۴م, ۱۳۸۷
پرنده
پرواز رو نمیشه به یه سرباز یاد داد ، ولی میشه از یه سرباز پرنده ساخت.
۲ comments See also in
سربازخونه
مهر ۲۳م, ۱۳۸۷
ناجى
کاش میشد ناجى اون لشکرى بشم که بعد از شبى خون دشمن ، شده دسته یا حتى جوخه
۱ comments See also in
آشفتگى ها
مهر ۲۲م, ۱۳۸۷
خبردار – ۱
دلخوشى یه ژنرال به شکست دادن دشمن نیست ، به داشتن سربازهایى هست که مـَرد جنگ باشن
