از تو که حرف می‌زنم
همه فعل‌هایم ماضی‌اند
حتی ماضی بعید
ماضی خیلی خیلی بعید
کمی نزدیک‌تر بنشین
دلم برای یک حال ساده تنگ شده است

چه قدر گریستی

وقتی که سیب

در خاطره ی ظرف

شکفت؟

با یه حکم تخلیه تو جیب کُت، با یه زن رو تختِ بخش دیالیز،

با یه دختر که داره بُر می خوره، توی رختِ خوابای مردای هیز،

دیگه فرقی نداره مهر سجلِ تو چیه!

دیگه فرقی نداره عکس رو اسکناس کیه!

موقعی که کلیه ت حراج می شه، وقتی که خونِ رگاتو می فروشی،

وقتی مجبوری که از پشتِ شیشه با خودت حرف بزنی با یه گوشی،

دیگه فرقی نداره دموکراسی، با اختناق!

زیرِ سایه ی درخت باشی، یا سایه ی چماق!

گرسنه که باشی، می تونی دولا شی،

می تونی تسلیم مترسکا باشی!

می تونی چشمات ببندی رو رگبار!

می تونی یه آجر باشی رو این دیوار…

وقتی که جا می گیری تو یه سرنگ، وقتی رؤیاهاتو حاشا می کنی،

وقتی که غذای بچه هاتو ازسطلای زباله پیدا می کنی،

دیگه فرقی نداره مهر ِ سجل تو چیه!

دیگه فرقی نداره عکس رو اسکناس کیه!

با گواهیِ یه فوت تو جیب کُت، با یه زن رو تخت مرده شورخونه،

با یه دختر که حالا مدتیه ویروس ایدز تو رگاش فراوونه،

دیگه فرقی نداره دموکراسی، با اختناق!

زیرِ سایه ی درخت باشی، یا سایه ی چماق!

گرسنه که باشی، می تونی دولا شی،

می تونی تسلیم مترسکا باشی!

می تونی چشمات ببندی رو رگبار!

می تونی یه آجر باشی رو این دیوار…

یغما گلرویی

ملالی نیست … جز وجود شما

آدم‏ها سه دسته هستند:

• آنهایی که اصلا نمی‏فهمند کجا زندگی می‏کنند و چطور زندگی می‏کنند! زندگی‏شان درست مثل گاو و گوسفند است.

• آنهایی که می‏فهمند کجا زندگی می‏کنند و چطور، می‏ایستند و مبارزه می‏کنند برای شرایط بهتر. آنها همان قهرمانانی هستند که در تاریخ می‏خوانیم.

• دسته‏ی سوّم آن گروهی هستند که همه چیز را می‏فهمند، امّا تغییر ایجاد نمی‏کنند، می‏روند به یک جای بهتر و فراموش می‏کنند که از کجا آمده‏اند.

* مثال این دسته‏ی آخر شاید امثال من باشد !

تنهایی تنها دردیست که خدا هم می فهمد

آنچه حیات فساد در جوامع را تضمین می کند نه افزایش فساد بلکه فزونی انسان های نادان به افراد فاسد در آن جامعه است .

خرداد ، ماه رازآلودیست…
فردا که بیدار شویم…
یک سیب عاشق شده و رسیده !

تصور کنید یک روز صبح از خواب بیدار میشوید، به خیابان میروید، مردم همگی با حجاب شده اند…
دختران را می بینید همگی چادر به سر دارند… و دو دو… سه سه… در پیاده رو ها خیلی متین و با وقار حرکت میکنند…
پسران جوان نیز همگی ته ریش به صورت، با موهای بسیار کوتاه، پیراهن های سفید یا سیاه به تن دارند و بالاترین دکمه یقه شان را نیز بسته اند…
شهر بسیار ساکت است و همه بسیار با وقار و متین رفتار میکنند…

آفتاب می تابد…
سایت های اینترنتی اکثرا فـ‌ـیـ‌ـلـ‌ـتــ‌ـر هستند…
و انرژی هسته ای برق منازل را تولید میکند…

آدمها دو دسته اند:

دسته اول، من؛
دسته دوم، بقیه…

یک سری آدم هایی هستند که خیلی معمولی و طبق اصول زندگی کرده اند. بچه که بوده اند همیشه مشق هایشان را به موقع می نوشته اند. موهایشان را شانه میکرده اند. بابا و مامان و خانوم معلم همیشه ازشان راضی بوده اند. پیک شادی شان را نمیگذاشته اند واسه دو روز آخر. قسمت های خالی پیک شادی شان را هم رنگ میکرده اند.
یک دانشگاه خوبی هم قبول شده اند. لب به دود و مشروب و این مزخرفات هم نزده اند هیچوقت. اولین و تنها دوست دختر/پسر شان همان همسرشان هست که در ۲۵ سالگی با هم آشنا شده اند (در بهترین موقع ممکن). صبح ها همیشه زود بیدار میشوند. هر روز صبح ابتدا صبحانه کاملشان را میخورند و بعد به دنبال زندگی میروند.
یک کارمند خوبی هستند و همه ازشان راضی هستند و یک حقوق خوبی هم میگیرند و یک مقداری از این حقوقشان را هم هر ماه پس انداز می کنند و … القصه! یک آدمهای خوبی هستند.

اما یک سری آدم های دیگری هستند، که اگر اول ماه یک میلیارد هم بهشان بدهی، بیستم ماه پولشان تمام میشود. اهل دود و خمر و این مزخرفات هم هستند. موهایشان را شانه نمیکنند. بابا و مامان همیشه ازشان راضی نیستند، بعضی از معلم ها خیلی باهاشان رفیق هستند و بعضی سایه شان را با تیر میزنند.
پیک شادی هایشان را یا اصلا حل نمیکرده اند، یا اگر حل میکرده اند دو روز آخر، به زور کپی از این و اون حل میکرده اند. درس هایشان را همیشه شب امتحان میخوانده اند. با هزار نفر هم تیریپ لاو داشته اند.
علیرغم اینکه خانواده تمام شرایط را برایشان محیا کرده بوده، نتوانسته اند دانشگاه خوبی قبول شوند. صبح ها دیر بیدار میشوند و به کلاس و کار و زندگیشان دیر میرسند همیشه. صبحانه یک لیوان چایی تلخ، در حین پوشیدن جورابشان میخورند. با دست و صورت نشسته از خانه میزنند بیرون و خواب آلود به دنبال زندگیشان میروند.
الآن هم یک مدیر کارخانه یا یک وکیل پفیوزی هستند که همه فامیل و اطرافیان -پشت سرشان- ازشان شاکی هستند. یک درآمد نامعقول و نا متناسبی هم دارند، یک مدت خانه و زندگیشان را میفروشند و ازشان خبری نمیشود، یک دوره ای هم یک عروسی میگیرند واسه پسرشان، از در باغ که وارد میشوی، پنداری از مرز خارج شده باشی. القصه! یک آدمهای خوبی نیستند خلاصه…

یکی آواز داد : دلاور برخیز ! و مرد همچنان افتاده بود.
دو تن آواز دادند : دلاور برخیز ! و مرد همچنان افتاده بود.
ده ها تن و صدها خروش بر آوردند :دلاور برخیز ! و مرد همچنان افتاده بود.
هزاران تن خروش بر آوردند : دلاور برخیز ! و مرد همچنان افتاده بود.
و تمامی آن سرزمینیان گرد آمده، اشک ریزان خروش بر آوردند: دلاور برخیز ! و مرد به پای برخاست نخستین کس را بوسه ای داد و گام در راه نهاد !!!

گابریل گارسیا مارکز

این روزها که میگذرند؛ شادم که میگذرند…

ببین،
آخرش آن‌قدر کار کردم تا پول‌دار شدم
– البته نه آن‌قدر که تو خیلی متوجه بشوی -
– البته نه آن‌قدر که همه‌چیز بخرم -
– البته نه آن‌قدر که تو را قانع کنم که لازم نیست کار بکنی -
.
و الآن،
فکر می‌کنم چه‌قدر دل‌ـم می‌خواهد در باکِت‌لیست‌ـم بنویسم
« – دزدیدن یک قایق»
و نه خریدن‌ِ آن.
(آخر می‌دانی، قایق‌ها اگر غرق نشوند، دزدیده می‌شوند؛ و من‌هم که دوست ندارم چیزی که بابت‌ـش پول داده‌ام، دزدیده شود.)

کاش بابتِ تو هم پول می‌دادم.