مستراح

… در این زمان لعنتی

زندگی را به احوال خوش

نیست هیچ فرصتی

تا که باشد شاه ما

ریش عمامه عبا

زندگی این است

فحش لیچار

ناسزا

شاعر : امید توکلی

نگاه کن

نگاه تو
افسانه بی‌هویتی وزن هاست
و صداها
و غرش‌ها
و افسانه‌ها

تو یادوار روزگار زنده بودن پدری
پدری که موهای سیاهش
هرگز سپید نمی شوند

به من نگاه کن
نگاه دور تو برای من
یادوار انتهای دور کوچه‌ایست
که کودکان رنگین پوست آن‌جا
از روی بته‌ی تمام آرزوهای بشر می‌پرند

به من نگاه کن
چشمان تو اشک‌های من را
و چشمان من بشارت نگاه تو را
خوب در می‌یابد

عاشقانه ی هزار و دو

گردش زمین

جاده دارد ریمل می کشد پشت کفش هایت

سپس توی یکی از بیمارستان ها آینده ام گذشت

فکر ازدواج ریختم توی گردش زمین

می خواستم پلیس بشوم بگیرم خودم را

اما ظاهر شدی توی شعر ناگهان

نیمکتی که در جوانی ام نشست زیر درخت سیب بود آن روز

سلام اسم من نوشته روی هر درخت

روی بال کوچک پرنده ها رد چرخ های توست

گفتی اسم تو توی آسمان آمده زمین

آخرین ستاره ای که می رسد ، به اسم توست

می شود صدا کنم دو ساعت تمام بچه های در هوا که سر رسند عروس کلمات

قرمز خرامان خرامانت کنند

بیشتر وقت ها شوی در تمام جهات

دور چشم هایت بخشی از نقشه ی جزیره ها شود

جاده های آن طرف بالا رفته است فشار خون شان

دو ساعت تمام توی دست هایش می کشم زندگی را دوست دارم

مرگ را دشمن می شدم اگر خط پشت پلک هاش دشنه ای شود برام

خیال

آخرین نوشته

…شاید کسی نداند !!! اما از این به بعد شما ها میدانید و این برای من کمی تسکین دهنده هست
…خبر این است که من دارم به آهستگی میمرم
…امشب تمام نوشته های قبلی را پاک کردم تا اثری از من نماند، و فقط این آخرین نوشته بماند
…تا یادتان باشد فرهادی بود و مدتی ماند و رفت

: و این آخرین نوشته

خلاصه نمی دانم به چه چیزی راه یافته ام
به سؤال های مکرر به تقلید مرگ
یا اگر خروسی را اشتباهی کلاغ گفتم
? آیا سایه ای از اشباح درون من مغازه باز نکرده است
این ها همه جنس شما را به من می دهد
با صدای بیل و کلنگش غول کوچکش
پرنده ی در قفسش حقوق روزانه اش
از چپ به راست که راهی نیست
بله پای آدم عجیبی در میان است